من وتو (جدید)
- در غریبانه ترین لحظه های تنهایی خویش- چشمهایم را که در آن دریایی از محبت موج می زند به تو خواهم بخشید تا هیچگاه به پاکی احساسم شک نکنی. 
-من از چشمان خود آموختم راز محبت را که هر عضوی به درد آید به جایش دیده میگرید.
-محبت گنج نایابی است که تنها با یکی شدن دلهای آدمیان می شود آن را از آن خود کرد.لحظه ای زندگی گاه ابری است –همچون باران-گاه همچون چشمه آب زلال و گاه پر تلاطم همچون دریا.
-محبت مثل سکه می مونه که اگه بیفته تو قلک قلبت- نمیشه درش آورد – اگر هم بخواهی درش بیاری باید اون را بشکنی.
-خنده ی تلخ آدم ها همیشه از دلخوری نیست.گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست-گاهی دلی اونقدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره-یه حرف خیلی ساده هم گاهی چقدر غم میاره.
-چرا ما آدم ها وقتی با هم هستیم خوشحالیم –ولی وقتی با هم قهر میکنیم حتی حاضر نیستیم که یه شاخه گل بدیم تو دستهای هم؟
-عشقت را نثار کسی کن که لیاقت آن را داشته باشد نه تشنه ی آن باشد – چون هر تشنه ای روزی سیراب میشود.
